Gorące tematy
Czy Jednolity Plik Kontrolny pomoże w walce z oszustami podatkowymi?
Wyniki sondażu: sondaż 56 głosów
16%

Tak

9 głosów
63%

Nie

35 głosów
21%

Firmy i tak mają lepszych doradców podatkowych niż fiskus

12 głosów
Kalendarz podatnika
Zainteresuje cię także
Orzecznictwo TSUE – odliczenie podatku naliczonego
KS
http://sxc.hu/
Taxways

Orzecznictwo TSUE – odliczenie podatku naliczonego

Podziel się tym artykułem:   

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej ponownie zabrał głos odnośnie ograniczenia prawa odliczenia VAT naliczonego przy zakupie. W wyroku z 6 grudnia 2012r., w bułgarskiej sprawie C – 285/11 Bonik EOOD potwierdził dotychczasowe stanowisko. 

Stan faktyczny w sprawie był typowy, to znaczy podatnik kupił i sprzedał towar  (zboże). Okazało się, że jeden z kontrahentów nie zapłacił VAT w związku z transakcją przeprowadzoną z podatnikiem. Wobec tego bułgarskie organy podatkowe odmówiły podatnikowi odliczenia podatku naliczonego. Podatnika pogrążyło to, że towar sprzedał, a co za tym idzie nie posiadał go w magazynie, a wiec nie mógł udowodnić, że towar rzeczywiści kupił.

TS UE zajął stanowisko takie, jak w poprzednich orzeczeniach. To znaczy uznał, że podatnik może być pozbawiony prawa odliczenia podatku naliczonego wyłącznie wtedy, gdy z obiektywnych okoliczności wynika, że podatnik wiedział lub powinien wiedzieć, że jest uczestnikiem przestępstwa podatkowego. Ocena okoliczności należy do sądów krajowych.

Co z tego wynika? Po pierwsze, Trybunał wypowiedział się wyłącznie odnośnie przepisów unijnej dyrektywy. A zatem, na gruncie krajowym unijne przepisy mogą mieć zastosowanie tylko wtedy, gdy są dla podatnika bardziej korzystne, aniżeli przepisy krajowe. Nie ma  możliwości stosowania przepisów unijnych na niekorzyść podatnika, w sytuacji gdy przepisy krajowe są względniejsze.

Po drugie, polska ustawa o VAT zawiera zamknięty katalog okoliczności wyłączających prawo odliczenia podatku naliczonego. Przede wszystkim ta ustawa stanowi punkt wyjścia wszelkich materialnoprawnych ocen. Niewątpliwie do okoliczności ,,penalizujących’’ ustawa nie zalicza faktycznego lub powinnego stanu wiedzy podatnika. Na gruncie polskich przepisów stan wiedzy podatnika jest obojętny – nie ma wpływu na prawo odliczenia. Koresponduje z tym brak przepisów nakazujących podatnikowi podjęcie działań zmierzających do upewnienia się co do zamiarów kontrahentów, a także konstrukcja przepisów o odpowiedzialności solidarnej za  zobowiązania podatkowe.

Wniosek wydaje się oczywisty. Polskie przepisy są  bardziej korzystne dla podatnika niż przepisy unijne. O pozbawieniu podatnika prawa odliczenia przesądza nie stan jego wiedzy, ale fakty opisane w ustawie. Fakty te organ podatkowy ma obowiązek udowodnić. Obowiązujące w Polsce prawo nie pozwala na wydanie decyzji, w świetle której czynność opodatkowana co prawda rzeczywiście była dokonana, ale podatnik i tak nie może odliczyć podatku, gdyż powinny być mu znane oszukańcze zamiary kontrahenta. Niestety w obiegu jest wiele takich właśnie orzeczeń. Są one sprzeczne z wyrażonym w ustawie wzorcem stanu faktycznego. 


Marek Bytof doradca podatkowy Taxways Sp. z o.o
Taxways.pl

 

Podziel się tym artykułem: